اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي كُلِّ سَاعَةٍ وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِيلًا وَ عَيْناً حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِيهَا طَوِيلا

شهید حسین احمدی

  • شهید حسین احمدی
  • نام پدر: علی
  • محل تولد: تهران
  • تاریخ تولد: 1343/4/3
  • محل شهادت: جزیره مجنون
  • تاریخ شهادت: 1362/12/11
  • قشر: بسیج
  • سن: 19
  • وضعیت تاهل: متاهل
  • شهرستان: اراك
  • شماره شناسنامه: 30
  • کد ملی: 1533106673
  • محل دفن: اراک
  • ستاد یادواره: روح الله
  • یگان خدمتی: ل17
  • عضویت: بسیج
  • نام عملیات: خیبر

شهید حسین احمدی در سوم تیرماه سال ۱۳۴۳ در تهران دیده به جهان گشود. نام او را حسین گذاشتند تا راه و منش حسین (ع) را ادامه دهد. در گوش او اذان و اقامه عشق و ارادت به اهل بیت (ع) گفتند تا راهش را از ابتدای تولد پیدا کرده باشد.

سه خواهر و دو برادر خدا به او داده بود تا پشت و پناه هم و رازدار هم باشند. تحصیلات را تا سوم ابتدایی ادامه داد. ارادتش به اسلام در فعالیت های انقلابی او در سال ۱۳۵۷ آشکار است.

با آغاز جنگ تحمیلی، فصلی جدید در زندگی اش باز شد. تا بانگ امام خمینی(ره) را شنید که جبهه ها نیاز به جوانانی دارد تا از خاک و میهن و اسلام دفاع کنند. به فرمان مولایش لبیک گفت و به عنوان بسیجی برای بار اول در سوم خرداد سال ۱۳۶۲ از سوی بسیج به جبهه اعزام و مجذوب مرام و منش رزمندگان شد.

حسین احمدی در یازدهم اسفندماه سال ۱۳۶۲ در منطقه عملیاتی بصره بر اثر اصابت ترکش به سرش به شهادت رسید. پیکر مطهرش را در گلزار شهدای اراک، در کنار دیگر شهیدان گلگون کفن این خطه شهیدپرور به خاک سپردند تا زیارتگاه اهل معرفت باشد.

وصیت نامه: إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ درود بر منجی عالم بشریت، هادی نسل های آخرین و سلام بر نائب بر حقش امام عزیز. درود و سلام بر شما، ای خانواده های شهدا! که همان گونه که امام عزیزمان فرمودند چشم و چراغ این ملت اید، بلکه چشم و چراغ اسلامید. فرزندانی از تیره هابیلیان پروریدید تا چون اسماعیل، گردن به حق بندند و جان را به جان آفرین تقدیم دارند. زمان، همان عاشورا است و مکان، همان کربلا و این، ندای حسین(ع) است که از گلوی فرزند پاکش، خمینی(ره) عزیز، بر می آید. امروز، یزیدیان در انتظارند و در صفوف متشکل ایستاده و مجهزند تا این بار، ندای حسینی را در دم خفه کنند. اگر این شد دیگر نه اسلامی می ماند و نه مسلمانی و نه ایرانی می ماند و نه ایرانی. آنچه می ماند همه و همه ظلم است ظلم، بیداد است، خونریزی است، منکر است. آن دم، غضب الهی است و آن گاه، اگر مردمانی باشند که زیر ظلم و ستم و فریاد بر نیاورده باشند، آنان نیز می سوزند. وای بر آنان! امروز، ندای حق در ایران بلند است، حق برخاست تا باطل را بر زمین بزند. باطل و سیاهی ها زیادند و تنها نور شمعی از حق و روشنایی می تابد. به هر کسی که شعاعی از نور می رسد و کلامی از این نور می شنود، باید قیامی آغازد باید سلاح برگیرد تا اساس ظلم درهم ریزد. هر کسی ندا را شنید و فریاد برآورد باید در سلک شهیدان آید خون بدهد یا مال را فدا سازد، هر چیز که خداوند را مقبول آید. این راه، صراط مستقیم است، اطراف این راه را میادین تباهی و سیاه چال های گمراهی در بر گرفته اند و فقط معبری است که آن را باید عابر بودن. همان گونه که گفتم زمانه حسین(ع) است، حسین(ع) را یاور باشید که این فرزند پاکش ندای او را می گوید. امت دلیر و شهیدپرور! ولایت فقیه، این چراغ هدایت را همیشه پشتیبان باشید. امروز، اسلام زنده است به برکت روحانیت مبارز در خط اسلام، پشتشان را گرم نگه دارید و این میسر نخواهد بود مگر با در صحنه بودنتان. اسلام را یاور باشید که امروز احتیاج به شما دارد. نگذارید عوامل فساد که بی شک از خارج تقویت می شوند در میانتان رخنه کنند. با بی حجابی سخت مبارزه کنید و نگذارید در مملکت صاحب الزمان، چنین بی حرمتان روی خون شهیدان قدم ننگ آلود بردارند و جلوی هرگونه فساد را با قدرت تمام بگیرید. و اما پدر! تو چنان ابراهیم فرزندت را به قربانگاه فرستادی و نه یک اسماعیل بلکه دو نور چشمت را راهی کردی و گفتی: «رضاً به رضائک»: هر چه از دوست رسد نیکوست. مرا ببخش اگر گاه گاهی تو را آزردم. پدرم چشمانت را جلوی دشمنان اسلام نمناک نکن. مادرجان! تو جز زحمت و مشقت از من چیزی ندیدی اما حال که می روم امیدم به عفو تو است مادر، اگر این فیض عظمی بر من نائل شد بدان که شهیدان زندگان تاریخ اند و قرآن کراراً می فرماید: «آنانی که در راه خدا کشته شده اند مردگان نیستند بلکه زندگانند و نزد من روزی می خورند.» برادران و خواهران! اسلام، مکتب انسان ساز است در راهتان کوشا باشید و خود را مقید به درک مفاهیم اسلامی بگردانید. دعا که سلاح مؤمنین و مومنات است را فراموش نکنید که پیروزی ها از همین دعاهای شماست، از همین نماز جماعت های شماست. از همین ضجه و ناله های شماست، از همین نیمه شب بلندشدن و به درگاه خدا گریستن شماست. این ها را تداوم ببخشید، در عزایم صبر داشته باشید که صبر شیوه مؤمنین است.